MaMipOkO's profile>-<Bam_bEy>-<PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
>-<Bam_bEy>-<April 22 EmpTyณ ตอนนี้หากคุณกำลังนั่งอยู่บนรถ...
มีพายุลูกใหญ่กำลังถาโถมเข้ามา
เมื่อมองไปรอบๆจะเห็นว่าเศษผง เศษฝุ่น ซากใบไม้บินว่อน
ผสมกับเม็ดฝนเม็ดใหญ่ที่เสมือนพยายามจะแข่งกันทิ้งดิ่งลงพื้น
ทำให้แทบจะมองไม่เห็นหนทางเดินข้างหน้าได้เลย
ถนนเบื้องหน้าที่เป็นถนนลูกรัง
พอโดนเม็ดฝนก็เสมือนจะละลายกลายเป็นน้ำเหลวๆข้นๆ
ที่มันทั้งแฉะ ทั้งเละ ยากที่จะเดินทางต่อไปได้จริง
บนรถที่มีคุณนั่งอยู่เพียงคนเดียว ปราศจากซึ่งเสียงใดๆทั้งสิ้นภายในรถ
มีแต่เสียงภายนอกที่ดูอึกทึก ครึกโครม ราวกับกำลังร้องรำทำเพลงกันอยู่อย่างนั้น
ถ้าเป็นคุณ จะมีความรู้สึกเช่นไร
แต่................
แต่.................
แต่.................
ตอนนี้ตัวฉันเอง...ทำได้อย่างมากก็แค่เพียง
นั่งมอง มอง มอง มอง
และก็ปล่อยให้สิ่งต่างๆมันดำเนินต่อไปในแบบที่มันควรจะเป็น
ปล่อย ปล่อย ปล่อย ให้มันเป็นไป ไร้การขัดขวาง หรือเหนี่ยวรั้งอย่างสิ้นเชิง
หัวสมองที่ว่างเปล่า ไม่สามารถที่จะคิด หรือสร้างสรรค์สิ่งใดได้ทั้งสิ้น
November 19 วันต่างๆที่ผ่านมา...วันนี้เป็นวันแรก ของการเปิดเทอมที่ได้กลับบ้าน
มองเหนตะวันก่อนตกดินในรอบสามอาทิตย์ที่เปิดเทอมมา
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันๆนึงไปไหนแปปๆมันมืดอีกแหละ
ก็ดีอะได้ผ่านช่วงเวลาที่มีความรู้สึกแตกต่างกันไปโดยไม่รู้ตัวว่ามันเกิดขึ้นอย่างไร
และก็อยากที่จะผ่านมันไปให้ได้ อาจต้องใช้เวลา
หรือเวลาอาจจะช่วยอะไรฉันไม่ได้เลยก็ได้ ครายจะไปรู้
เมื่อถึงวันๆนึงฉันอาจจะตัดสินใจได้ คิดว่างั้นนะ
ยังไม่ได้บอกทุกๆคนเลยว่าฉันไปดัดผมมาแล้วนะ
ตอนนี้ฉันได้กลายเปน1ใน3ของแก๊งหัวหยิกไปซะแล้ว
ต้องคอยระวังอยู่เสมอ เพื่อไม่ให้หัวของเราไปพันกะของเพื่อน
อาทิตที่2ของการเปิดเทอม เราก็ได้ไปทริปมา
ได้ซึมซับถึงความรู้สึก ถึงบรรยากาศที่รับรู้ได้ว่านี่แหละ
"บันชี"
มันอาจจะไม่ได้ต้องผาดโผนโจนทะยานเหมือนวิดวะ
หรือดูโหดร้ายทารุนมากมาย
แต่สิ่งที่สำคัญ มันคือ"ใจ"ของคนที่ตั้งใจทำจิงๆ
สำหรับทริปนี้สนุกๆจากใจจริง แต่ที่เสียดาย เหมือนไปไม่ครบก็คือ
ทามมายน้อยหน่าต้องไม่สบายด้วยว่ะ แย่แย่แย่...
สำหรับไปทริปคราวนี้ ทำให้ฉันกลับมาโดยได้ความรู้สึกที่เพื่อนๆบอกว่า
ในที่สุด ไอแบม มันได้ลิ้มรสผู้ชายแล้ว
เพื่อนกูทุกคนดีหมดเลย เจอคนไหน บอกเขาทุกคน
ดีใจกะเพื่อนมากมาย อยากบอกเพื่อนทุกคนว่ะ
"เพื่อน กูเกลียดมึงว่ะ" 555!!!
หลังจากกลับมาจากทริป ก็เหนื่อยไปมา
จากการสมัครฝึกงาน12ที่ ยังงอยู่ว่าไปสมัครทามมายตั้งหลายที่ขนาดนี้
อยากบอกว่า"ขอค่ารถกูคืนได้ไหมอะ" งบหมด กระเป๋าตังแบน จนเรียกว่าฟีบได้เลย เฮ้อ...
เคยไหมที่นั่งฟังเพลงๆนึงที่เปนเพลงเดียวกัน
วันนึง... ฟังแล้วนั่งร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว โดยไม่เข้าใจความรู้สึกว่าที่เปนอยู่น่ะมันคืออะไร
วันถัดมา... ก็ฟังด้วยความเหนื่อย ฟังๆแล้วก็เผลอหลับไป โดยไม่รู้ตัว
วันต่อมา... ฟังแล้วรู้สึกใจโล่งๆ ไม่ต้องคิดอารายดี
ส่วนวันต่อๆมา มันก็วนเวียนไปวนเวียนมาอยู่แบบนี้แล้วแต่ความรู้สึกของแต่ละวัน
ฉันนี่มันดูติ๋งต๋องชะมัดเลย
ป.ล. ก็ดี ดี ดี ดี ดี ดี...จิงๆนะ
จะลอยกระทงแล้ว ก็เหมือนเดิม จะไปดูรักแห่งสยามๆๆๆครายก็ได้พาไปดูที
October 06 กับหลายสิ่งหลายอย่าง....นานมากมายเลยที่ไม่ได้อัพบลอก ตั้งใจไว้ว่าหลังจากบลอกที่แล้ว
ครั้งต่อไปที่จะอัพก็คือวันเกิดของตัวเอง
ไปๆมาๆ พอเอาเข้าจิงๆไม่มีเวลา แต่คิดไม่ออกแหละ ว่าเอาเวลาไปทำอาราย
รู้แต่ว่าวันเกิดเปนวันเสา วันนั้นยังไปขายของอยู่เลย
อีกอย่างวันนั้นก็นอนดึกด้วย ยังได้Happy Birthday พี่ชายที่เกิดวันเดียวกันอยู่เลย
สำหรับวันเกิดปีนี้ ก็มีความสุขดี ผ่านไปอีกปีก็ยังไม่มีครายๆ
เฮ้อ... แต่ที่ตลกก็คือ
ปีนี้มีอารมอยากให้คนอวยพรวันเกิดให้ ก็เลยไปทวงกะทุกคนเลยว่า
วันเกิดน่ะไม่อวยพรหน่อยหรอ
บางคนก็ออกแนวงงๆว่าอีนี่เปนรายป่าว
แต่เขาก็ทำตามมารยาท โอเค ฉันมีความสุขก็พอ
สำหรับเพื่อนๆเกริ์ลแก๊งค์ฉัน ก็ทำเซอร๋ไพร์สโดยการ...
แกล้งบอกให้ฉันมาติวเมเนให้ แล้วก็พากันไปห้องน้อยหน่า ให้น้อยหน่าตามมาทีหลัง
แล้วอีกวางก็บอกว่าจะไปหาพี่ พอน้อยหน่าเรียนเสร็จตามกลับมา ก็บอกว่า
"พวกแกฉันพาผู้ชายมาด้วย"
ไอเราก็ตั้งตาดูว่ามันพาผู้ชายนที่ไหนมา สรุปเปนอีกวาง ถือเค้กเข้ามา
เพื่อนๆก็ร้องเพลงHappy Birthdayให้
ก็แอบดีใจเล็กๆ ที่ฉันได้กินเค้ก2ปีซ้อน เปนเค้กที่ฉันชอบทุกครั้ง
นอกจากนั้น ก็ขอบใจหัวโตที่รักของฉัน ที่โทมาเปนคนแรก
แอบมีข้องใจเล็กน้อยว่าใช่วันเกิดฉันจิงอะป่าว ก้เม้าท์ๆไปก่อนแล้วถึงจะพูด
นอกจากนั้นก็ยังมีพี่รุ้ง ไอผึ้งที่แอบลืมวันเกิดฉันจนกว่าจะโทมาก็ปาไปจะ3ทุ่มแหละ
ส่วนอีโอแอบลืมจิงจังย้อนหลังหลายวันอยู่
อ่อ!!! แล้วก็น้องมลขอบคุนสำหรับสร้อยนะจ้ะ พี่ชอบอยู่แอบใส่มาเรียนด้วย
แล้วอีตาเอก ที่ซื้อชอคโกแลตรสชาตอร่อยมาก แต่ขอเปนกล่องใหญ่กว่านี้อีกนะสำหรับโอกาสหน้า
แต่ที่ชอบที่สุดก็คงเปนกล่องไม้ที่ใส่ชอคโกแลตมาอะ น่ารักดี ส่วนตุ๊กตามีหน่อเนี่ย...แย่นะไว้ฉันจะเอาคืน
สำหรับพี่กวางเราก็แลกของขวันกาน หวังว่าคงชอบของขวันนะค่ะ
สำหรับวันนี้เปนวันที่เพิ่งสอบเส็ดหลังจากใช้เวลาในการอ่านหนังสือมา 2 อาทิตเต็ม
เพราะก่อนหน้านี้ไม่ได้อ่าน...อิอิ
ถึงแม้จะรู้ว่าคะแนนมิดเทอมก็ห่วย แต่ความขี้เกียจพุ่งทะยานสูงมาก จนฉุดไม่อยู่
คงต้องทำใจไว้แต่เนิ่นๆ ไอตัวที่ว่าจะเก็บเอ ก็ท่าจะแห้ว
เล่นซะยังกะจบฮาเวิร์ดกานเลยทีเดียว
สำหรับคราวนี้ฉันไปสอบลอจิกตรงเวลาน่ะ แค่อีก30นาทีได้มั้งหรือน้อยกว่า
ฉันยังอยู่ประตูพหลอยู่เลย
อีกวางยิ่งกว่า จะเข้าห้องอยู่แหละยังไม่มา แย่ว่ะ...
นอกจากนั้นตอนช่วงอ่านหนังสือสอบฉันกินนอนกินนอนจนอ้วนเปนหมูอยู่แล้ว
มันไม่สามารถฉุดรั้งความอยากไปได้เลยสักกะที
กินจนของหมดบ้าน ถึงจะเลิกกิน
ต่อไปจะเปนการปฏิวัติตัวเองซะใหม่แหละ
หลังจากวันพุธที่สอบบันชีเสร็จ เพื่อนๆเล่นกลับบ้านเกิดกานหมดเลย
ปล่อยฉันกะไออามอยู่ในเมืองเหงาหงอยเชียว
แปลกใจมากที่อยู่ดีๆน้อยหน่ากลับบ้าน รึว่า...จะหา...ตามที่บอกกะพ่อแล้ว เรื่องนี้ต้องสืบ
วันนี้พอสอบเสร็จ ไปดูบอดี้ศพ19 มาด้วย เพิ่งไปดูโรงที่พารากอนเปนครั้งแรก ก็ดูไฮดี
ผู้ชายก็หน้าตาดีๆทั้งนั้นเลยด้วย ขาวๆหล่อๆทั้งนั้น
เปนหนังผีเรื่องแรก เอ๊ะ...เด๋วก่อนเขาเรียกหนังผีป่ะอะ แต่ก็ก่ำกึ่งน่ะ
นั่นแหละช่างมันเถอะ
แต่เรื่องนี้ฉันดูคุ้มน่ะ ไม่ได้ปิดตา เพราะผีหน้าตาขี้เหร่มาก
หนังมีพลอตเรื่องที่ชวนติดตาม ฉากที่สร้างได้ดี มีกราฟฟิกเยี่ยม พระเอกเซอได้ใจดี และทำเรื่องได้น่าพิศวงอยู่
เพราะไปดูกะอีเสริมพร้อมกัน แต่ออกมาจากโรง เข้าใจไปคนละอย่างอยู่
งั้นถ้าครายไปดูมา...ตอบด้วยว่า แป้ง แสดงเปนคราย...
เปนหนังไทยอีกเรื่องที่น่าหนับหนุน
เด๋วนี้พอไปสยามแล้วรู้สึกว่า..................
เด็กๆมันล้ำว่ะ แต่งตัวปรี๊ดอยู่
ไหงฉันปล่อยช่วงเวลาที่ฉันอายุเท่านั้นผ่านเลยไปได้ไง
ฉันยังบ๋องแบ๋ว นอนดูทีวีอยู่บ้านอยู่เลยอะ เฮ้อ...เวลาไม่เคยรอครายจิงๆ
ตอนนี้...ช่วงเวลาปี3 ของฉันมันผ่านไปครึ่งทางแล้วอะ แย่จัง
ไหนจะต้องมากังวลกับเรื่องฝึกงานอีก
ซึ่งจะทำไงดี ภาษาแย่ ไม่มีความสามารถ เขาจะรับฉันเข้าไปไหมอะ
ช่วงนี้ ชีวิตอยู่แต่กะทีวี กลายเปนแม่บ้านที่ติดละครไปซะแล้วตั้งแต่จันถึงอาทิตเลย
ก็ดี จะได้ไม่ว่าง จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน มันคงเปนช่วงเวลาที่ให้มันผ่านไปได้เรื่อยๆ
ป.ล. อยากบอกว่าคิดถึงคนนั้น คิดถึงคนนี้ คิดถึงคนโน่นมากมายก่ายกอง
เป็นคนที่ไม่สามารถประสงค์ออกนามหรือบอกให้เขารู้ได้
หรือบางทีฉันอาจจะบอกเขาไปแต่เขาก็ไม่ได้คิดอารายอยู่ดี เขาก็คงคิดว่าฉันพูดเล่นๆตามประสานั่นแหละ
คนที่มาอ่านไม่ต้องมาทำเปนสงสัย
ฉันก็คิดถึงเพื่อนๆทุกคนน่ะ เราไม่ได้เจอกันเลย
คิดถึงทุกคนน่ะ หวังว่าเราคงจะได้ไปเที่ยวสักวันนึง...นะ
แต่ไม่รับประกันว่าเมื่อไหร่นะจ้ะ
เมื่อกี้ได้ดูเอมวี เพลง"อกหัก"มา รู้สึกชอบประโยคนี้จัง
"ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด ไม่มีค่า"
ไปแหละ ขอบคุนที่มาอ่านบลอกนะค๊า ค๊า ค๊า
August 18 17 August 2007สำหรับบลอกนี้ ใช้เวลากลั่นกรองมานานเหมือนกัน คิดว่าจะอัพตั้งแต่หลังสอบมิดเทอม
แต่ไร้เรี่ยวแรงจิงๆเลยคิดว่าอีกสักพักจะอัพ แล้ววันนี้ก็เปนเวลาอันเหมาะสม
เพราะเปนสัปดาที่ฉันมีความสุข เลยอยากจะเล่าให้ทุกๆคนฟัง...
ช่วงนี้ทามมายเพื่อนๆฉันอัพบลอก แล้วจะต้องอัพถึงราศีเกิดตัวเองด้วยอะ แต่ฉันจะไม่ทำ
เพราะเราเปนตัวของตัวเอง เปนไง ดูเปนคนมั่นใจไหม
แต่ราศีสิง เขามักจะบอกว่า คนเกิดราศีนี่ จะหน้าตาดี เสมอ
ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงจิงๆนะ
หลังจากที่ฉันสอบมิดเทอมเสร็จ ผ่าน5วันแห่งความหฤหรรษ์ มาได้ ดีใจสุดยอด
เพราะสอบวันแรก ก็ทำฉันใจหายวาบแล้ว เนื่องจากด้วยความมั่นใจว่าอาจานไม่มีทางเปลี่ยนวันสอบแน่นอน
ก็เลยไม่สนใจที่จะไปถามคนอื่นว่าสอบวันไหน สรุป วันอาทิตย์ที่29กรกฎาคม2550
ณ เวลา 13.30 น. อีแบมก็นั่งอ่านขั้นสูงอยู่ เพราะว่าจะมีสอบวันจันทร์ แต่ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย
ก็อ่านๆอย่างขะมักขะเม้น ยังร่วมค้า ยังคิดอยู่เลยว่า จะเดบิต เขียว แครดิต เขียว
ได้ป่ะเนี่ย สักพัก มีคนโทเข้ามาแล้วก็วาง ก็ไม่ได้คิดอาราย เพราะเปนเรื่องปกติ เลยไม่ได้คิดจะเดิน
ไปดูว่าครายโทรมา สักพัก โทรมาอีก เลยไปรับ สรุปเปนไอกวางโทมาบอกว่า...
"ไอแบม ไอลิ้มโทรมาบอกว่า วันนี้สอบลอจิก ตอนบ่าย2โมงครึ่ง"
จะทำไงดี เอาแล้วไง
ไอแบมคิดไม่ออก สมองหยุดทำงานไปชั่วคณะ แล้วไอกวางก็เลยบอกว่า
"ไปสอบเถอะ"
โอเค หลังจากนั้น ไอแบมถอดเสื้อ กางเกงอย่างฉับพลัน
พร้อมกับใส่เสื้อนิสิตและกระโปรงพีทโดยทันที ลงมาข้างล่างพ่อแม่ตกใจ จะไปไหนเนี่ย
"ไปสอบ"
แม่งง แน่ซิ ครายๆก็ต้องง เพราะกูเองอ่านจบไป แต่ยังไม่ได้ทบทวนเลย กูจำได้ซะที่ไหนล่ะ
อยู่จะให้ไปสอบ อีกวางยิ่งไปกันใหญ่ ณ ขณะนั้นอยู่นครปฐม
กับเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมง จะสอบแล้ว ดังนั้น ไอแบมก็เลยไปโดยแทกซี่
พร้อมบอกพี่คนขับว่า "พี่ๆขับเร็วๆหน่อยนะค่ะ หนูมีสอบตอนบ่าย 2 โมงครึ่ง"
ซึ่งขณะนั้น เวลา 13.45 น. ได้มั้ง แทกซี่ได้แต่ขำ พร้อมกับความเร็ว 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ทำให้ไปถึงได้ทันเวลาพอดี
แต่...ไม่จบแค่นั้น ไปถึงมหาลัยฝนตก รถเข้าไปจอดตรงหน้า ศร 3 ไม่ได้
ต้องเดินทะลุสังคมเข้าไป ตัวเปียกหมดเลย ขอบอกว่า ตอนนั้นใต้ศร3 คนยืนเต็มเลย
เพราะติดฝน ไอแบมก็เดินเข้าไปพร้อมกับเสื้อนิสิตที่เปียกฝน ซีทรูมากมายอะ
แต่ความซวยยังไม่หมดแค่นั้น พอไอกวางมา ก็เข้าห้องสอบ ก็ลิ้มบอกว่า ห้อง 301 -302 ห้องไหนก็ได้
แต่ไม่ได้บอกว่า 302น่ะมันเปนอีกเซคนึงซึ่งข้อสอบมันคนละชุด
ไอแบมกะไอกวางก็เขียนชื่อในข้อสอบเรียบร้อย สรุปต้องเดินออกมาอีกห้อง
นั่งทำให้เสร็จในเวลา ชั่วโมงครึ่ง 80 ข้อ แย่ว่ะ กูกะเก็บเอ สรุปมั่วไปเยอะ กะท้อปเลยอด แย่ว่ะ...
หมายเหตุ หากครายเหนฉันในวันนั้นน่ะ คงจะคิดว่า
ยัยซิ่มโบ๊ะที่ไหนมาสอบเนี่ย เพราะไปสอบด้วยสภาพหัวมันๆใส่แว่น หน้ามัน ตัวเปียกฝน
มันไม่มีอะไรดีสักอย่าง ดีน่ะ ว่าเจอครายก็จำไม่ได้ โชคดีไป
หลังจากนั้นก็มีสอบ 4วันรวด ขั้นสูงก็สอบไปงงไป ว่ากูทำรายไป
แถมมีการโชว์เหนือด้วยการทำข้อ1ทั้งแบบรวมและแบบแยก โดยที่เขาให้ทำแบบเดียวเปนไงล่ะ
ต่อมาสอบบัสฟิน ลอกกระจุย หนุกหนานมากมาย ถ้าอาจานรู้ว่าการที่เขา
แจกกระดาษาเพื่อบอกว่างดเรียน แล้วทำให้น้อยหน่าสามารถ
ทำกระดาษตกแล้วให้ไออิ๊ดเขียนคำตอบกลับมาให้ได้ล่ะก็ อาจานเขาคงเสียใจมากแน่นอนอะ
อีกอย่างสรุปหนูควรลงทุนในประเภทใดดีล่ะค่ะเนี่ย
วันถัดมาอีก สอบเอไอเอส ก็พอทำได้ ยกเว้นไม่สามารถแยก ดีเอฟดี
ที่เปนcontext กะ level 0 ได้เท่านั้นเอง ไม่รู้ว่ารูปมันต่างกันตรงไหน ดังนั้นจึงทำให้
ไอแบมวาดผิดหมดเลย flowchart
ก็ไม่รุ้ว่าตกลงมันต้องเปนเอกสาร หรือทำด้วยมือกันแน่ งงงวยงวยงงมาก
สุดท้ายท้ายสุด เมเน ก็ฮาเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าที่เขียนไปมันอะไร มันเกี่ยวกันป่ะเนี่ย
มันมีผลต่างรายบ้างก็ไม่รุ้จำไม่ได้เลย โง่ขึ้นมาทันทีทันใด
สรุปวันศุกได้หยุดพัก ไอแบมขอนอนล้างแค้นจนถึงเที่ยง ดูทีวีจนถึงบ่าย3โมงกว่า
แล้วค่อยอาบน้ามแปรงฟัน ชีวิตสุขีมากๆอะ
หลังจากอาทิตที่สอบเส็ด ชีวิตไอแบมไม่มีราย นอกจาก ไปเรียน นั่งคุย
เดินห้างแทบจะครบทุกห้าง กลับบ้าน กินข้าว เล่นเอม
แล้วก็นอน ชีวิตเปนงี้
มาตลอด 2 สัปดาห์เต็มๆ ยังรู้สึกไม่พอเลย แต่ไหง ต้องเริ่มอ่านหนังสืออีกแล้วฟ่ะเนี่ย
แต่ที่มีความสุขที่สุดก็คือ เมื่อวันพุธที่ผ่านมา น้องแบมได้ไปดู พี่แมนหรือพี่บุญศักดิ์
แข่งแบดมินตันรอบชิงชนะเลิศมาด้วย เพราะว่ามีกำลังใจน้องแบมไปเชียร์
ส่งผลให้พี่แมนชนะขาด แทบอยากจะตะโกนไปว่า
พี่แมนน่ารักๆๆๆๆ
แถมพี่แมนยังถอดเสื้อโชว์กลางสนามอีก งี้จะอดใจไหวได้ไงล่ะ
ก็กล้ามนี้เปนหมัดๆ น่าหยิกชะมัดเลย
แต่จิงๆแล้วพี่แมนน่ะเปนงานรอง งานหลักที่ฉันไปดูเพราะฉันชอบแบดมินตันมากๆต่างหาก
พี่แมนไม่เกี่ยวเลยจิ๊งจิงๆ
ขอบอกว่าทั้งชายคู่และชายเดี่ยวสนุกทั้ง2คู่
ชายคู่ก็ตบเอาๆดูสาดิตดี
การไปครั้งนี้จะไม่สามารถเกิดขึ้นได้เลยหากขาดผู้สนัสนุนคนสำคัญไป
ได้แก่ ไอโอเพื่อนเลิฟ ที่ไปเปนไกด์พาเราทัวร์ธรรมศาสตร์ รังสิต มหาลัยอาร๊ายโคตรกว้างมีแต่ตึกกะสนามหญ้า
ไอโตสุดที่รักสุดหล่อ ขอบคุณมากๆนะจ้ะ ที่ยอมโดดเรียนเพื่อมาดูแบดด้วยกัน ฉันซาบซึ้งในน้ามใจมากๆ
รักแกว่ะ
ไอผึ้งเพื่อนรักสุดสุดรัก ที่ยอมสละเวลาการดูลูกไม้หลากสีพร้อมกับตอนอวสานของดอกฟ้ายาใจ ก็ฉันแค่อยากเจอแก คิดถึง
ไม่ได้ตั้งใจให้แกอดดูตอบจบจิงๆนะ...อิอิ
ไอกวาง ในเมื่อฉันอยู่กะแกแล้วจะทำให้ฉันสบายใจ ดังนั้นแกก็ควรจะอยู่กะฉันต่อไปน่ะดีแล้ว ขอโทษด้วยที่ปล่อยให้กลับไปคนเดียว
แต่ฉันรู้ไม่มีครายกล้าทำร้ายแกแน่นอน จิงมะ
หมายเหตู...
เหตุการณ์ที่รถตู้ไปท่าพระจันหมด เป็นความคิดของไอโอทั้งหมดทั้งสิ้น
ทำให้ไอผึ้งไม่สามารถกลับไปได้ ไอผึ้งถ้าจะโกรธ โกรธอีโอน่ะ
"เฮ้ย...หลังนั่ง 4 คน"
เป็นคำพูดของอีโอที่ทำให้เราต้องนั่งเบียดไม่สามารถกระดุกกระดิกได้เลย
แถมยังต้องจ่ายคนละ30บาทเท่ากับผู้อื่นที่นั่งอย่างสบายใจ ทีหลังห้ามไปเชื่อคำพูดมันเด็ดขาด
ช่วงนี้...รู้สึกมีความสุขดี ชีวิตก็เรื่อยๆไปตามประสา
แต่ไหง อ่านดวงเดือนนี้ในนิตยสารเล่มไหน ก็บอกว่าฉันจะได้เจอคนรักบ้างล่ะ
อาจจะเจอกันโดยบังเอิญ หรือยังไงก็ตาม ตอนนี้ปาไปแล้วครึ่งเดือน ถ้าไม่เปนไปตามที่เขียนไว้น่ะ
จะไปเผาสำนักพิมเลยดีมะ ข้อหา ทำให้ฉีนมีความหวังอยู่ได้ รู้ไหม
มันเหนื่อยกับการที่ต้องรอเพื่อให้สมหวังสักที
ยังไง...ไว้เรานัดกันไปเจออีกน่ะ หนุกๆฉันชอบอะ
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง นะนะนะนะนะนะนนะนะนจ้ะ...!!!!!
จะขอเม้าท์อีกสักเรื่อง...
ตอนนี้กลุ่มฉันมีแต่สาวสวยกานเต็มไปหมด สวยเอาๆสวยเอาๆ
น้อยหน่ากามลางจะไปดัดฟัน เพราะอีก3เดือนจะได้ออกเดทล่ะ ก็ต้องติดตามดูกันต่อไป
ไออาม ไอแนน ก็ขาวเอา สวยเอา เฮ้อ...พวกนี้นี่ไม่ไหวนะ
ไอแป้ง กะ ไอกวาง ก็ขี้อิจฉาขึ้นทูกวันๆแย่จิงๆ
ไออิ๊ด อ่านบันชีตลอด...นอนตลอด
ส่วนฉันรักทุคน ชอบทุกคน น่ะ...........5555+++
July 13 อยากกลับไปเป็นเด็กจัง... ตอนนี้รู้สึกอยากกลับไปเป็นเด็กจังเลย ทำไมถึงรู้สึกว่า
พอโตขึ้นมา ทามมายต้องรับรู้ปัญหาแสนแปด ที่ไม่อยากรับรู้ หรือว่ารับรู้จนเบื่อๆ
จนบางทีอยากกลับไปเป็นเด็ก เพราะคิดว่า เป็นเด็กจะได้ไม่ต้องเข้าใจอะไร
ก็แบ๋วกินขนม เล่นกะเพื่อนไปเรื่อยเปื่อย หรือบางทีก็คิดว่า
อยากโตซะให้มันรู้แล้วรู้รอดจะได้แก้ไขปัญหาที่มันเป็นอยู่ซะที ให้มันคลี่คลายสักที
เพราะรู้สึกค่อนข้างแย่นะ หากต้องเป็นแบบนี้ หวังว่า มันคงจะดีขึ้นในไม่ช้านะ ...อยากร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก
หรือไม่ก็รับสมัครไหล่ของใครสักคนนึง เอาไว้ซบตอนร้องไห้จะได้ไหมอะ...
อีกอย่างนึงก็คือ ก่อนที่จะมาอัพสเปซ ได้อ่าน Forward mail จากเพื่อน ที่มีชื่อว่า "คำตอบของการจากลา"
อ่านแล้วรู้สึกชอบอะ เพราะตัวเราเอง ก็คิดแบบนี้นะ บางที
หากเรารักใครสักคน แล้วไม่ว่าด้วยสาเหตุใดๆก็ตาม ที่เราไม่สามารถอยู่ด้วย
กันได้ หรืออาจได้อยู่ด้วยกันแต่ก็แค่เพียงไม่นาน ถ้าเปนอย่างนั้นจิงๆ
ขอแค่เพียงให้เรามีช่วงเวลานึงที่ได้อยู่ด้วยกัน
ถึงแม้ช่วงเวลามันจะแสนสั้นมากก็ตาม แต่เรื่องราว ณ ตอนนั้น
ก็จะอยู่ในความทรงจำของเราสองคนตลอดไป...
ถึงเวลาที่อยู่ด้วยกันจะไม่นานเป็นสิบปี
หรือเราจะไม่ได้อยู่ร่วมกัน ผมอยากบอกว่า ผมดีใจมากที่ได้รู้จักคุณ แม้คุณจะจากผมไปในที่แสนไกลแล้วก็ตาม ผมก็ไม่เสียใจหรอก
และหากมีเวลาเพียงนาทีเดียว เพื่อให้คุณกลับมาโอบกอดและบอกลาผมอีกครั้ง ผมก็พร้อมจะอยู่ข้างๆ กับคุณ โดยไม่กลัวเสียใจเลยสักนิดเดียว เพราะเป็นสิ่งหนึ่งในหลายๆ สิ่ง ที่เราช่วยกันลิขิตขึ้นมา ป.ล. หากเพื่อนๆมาอ่านคงไม่เข้าใจอะไรหรอก ไม่ต้องถามหรอกนะ แค่อยากระบายนิดหน่อยอะ
หากครายเปนห่วง ก็ขอบคุณมากๆนะค่ะ July 07 ดีดีดีดีในที่สุด...ระยะเวลาการเปิดเทอมมันก็ผ่านไปแล้ว 1 เดือนกับอีก1 อาทิตย์
และอีก3อาทิตย์ แห่งความหฤโหดก็ย่างกายเข้ามาแล้ว อาจจะ
จริงที่ใครๆบอกว่า ปี3 เป็นปีที่ยากที่สุดเพราะเรียน 5 ตัว
อินเตอร์ไปแล้วประมาน 2 อาจจะดูว่ามันน้อย แต่กูแปลไม่ออก
ต้องเปิด Dic ตลอดเลยต้องอ่านทั้งภาษาไทย แล้ว
ก็มาอ่านภาษาอังกฤษ ถึงจะเข้าใจ
มันยุ่งยากไหมเนี่ย...
แต่เอาเถอะ ประเด็นที่วันนี้อัพสเปซ ก็เพราะว่า เมื่อเย็นๆได้ดูเอ็มวี
ของพี่บอยตรัย ซึ่งคิดว่าเคยดูแล้วล่ะ แต่ไม่ได้สนใจ
แต่พอได้มาฟังวันนี้ก็รู้สึกชอบ
รัก...การที่เราจะหลงรักใคร สักคนหนึ่งนั้น
มันต้องมีเหตุผลสักเท่าไร
เพราะเขาคุยเก่ง เพราะเขาน่ารัก
หรือเขาสวยมาก อ่อนโยนสดใส ผมไม่รู้หรอก
และก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ
รัก รู้ใช่ไหมว่าผมรักคุณ คุณคือคนนั้น แต่ถ้าจะถามว่าทำไม
เพราะรอยยิ้มคุณช่างดูคุ้นเคย เพราะความใจดี
ไม่มีอ่อนไหว กี่ร้อยพันคำตอบมันก็ยัง
ไม่ตรงกับหัวใจ
ก็มันรัก...รักโดยไม่มีเหตุผลได้รึเปล่า มันเหงาเมื่อคุณไม่อยู่ตรงนี้ ไม่รู้ทำไม
บอกว่ารักเพราะใจมันเรียกร้อง แค่นี้ได้ไหม
ไม่รู้ต้องใช้คำใด อธิบาย
ต่อความรู้สึกนี้
คำใดจะเหมือนหัวใจ ที่รู้สึกรัก...ก็ผมแค่รู้ว่าใช่
ก็มันรัก...รักโดยไม่มีเหตุผลได้รึเปล่า มันเหงาเมื่อคุณไม่อยู่ตรงนี้ ไม่รู้ทำไม
ก็มันรัก เพราะใจเรียกร้อง...แค่นี้ได้ไหมไม่เห็นต้อง
คิดมากมาย
บอกว่ารัก รักโดยไม่มีเหตุผลได้หรือเปล่ามันเหงาเมื่อ
คุณไม่อยู่ตรงนี้ ไม่รู้ทำไม
บอกว่ารักเพราะใจมันเรียกร้อง แค่นี้ได้ไหม ไม่เห็นต้อง
มีคำใด ไม่เห็นต้องคิดมากมาย
ป.ล. แค่นี้แหละ...ที่อยากจะอัพ พอใจแหละช่วงนี้ถ้าถามว่า เหงาไหม ก็ไม่ค่อยนะ แค่ไม่รู้เหมือนกันปล่อยให้เวลาเป็นคนบอกล่ะกัน |
|
||||||
|
|
